کار زیاد و فشار های مداوم شغلی میتوانند به تدریج باعث خستگی ذهنی،تحریک پذیری،کاهش تمرکز،اختلال خواب،سردرد و احساس بی حوصلگی شوند.استرس در حد متعادل طبیعی است،اما وقتی فشارکاری طولانی و بدون فرصت کافی برای استراحت ادامه پیدا کند،می تواند سلامت جسم و روان را تحت تاثیر قرار دهد.
خوشبختانه برای کاهش این فشارها همیشه اولین راه،مصرف دارو نیست.در بسیاری از موارد می توان با تغییر سبک زندگی و یادگیری مهارت های مدیریت استرس،شدت علائم را کاهش داد.
بین کار و استراحت فاصله ایجاد کنید.
کار مداوم بدون وقفه،لزوما به معنی بهره وری بیشتر نیست.در طول روز وقفه های کوتاه داشته باشید،از محیط کار فاصله بگیرید و چند دقیقه به بدن و ذهن خود فرصت بازیابی دهید.
2. فعالیت بدنی را جدی بگیرید.
پیاده روی،ورزش هوازی،حرکات کششی،یوگا یا هر فعالیت بدنی مناسب با شرایط فرد می تواند به کاهش فشار روانی کمک کند.سازمان جهانی بهداشت نیز فعالیت بدنی را یکی از مداخلات قابل استفاده برای بهبود سلامت روان و کاهش علائم فشار روانی در محیط کار می داند.
3. خواب را قربانی کار نکنید.
کمبود خواب می تواند تحمل فرد در برابر استرس را کمتر کند. داشتن ساعت خواب و بیداری نسبتا منظم،کاهش استفاده از تلفن همراه و سایر وسایل الکترونیکی پیش از خواب و ایجاد محیطی آرام برای خواب می تواند کمک کننده باشد.
4.چند دقیقه برای آرام سازی ذهن وقت بگذارید.
تمرین های تنفس آرام،آرام سازی عضلانی،ذهن آگاهی و تمرین های تمرکز بر لحظه حال می توانند به کاهش تنش کمک کنند.این تمرین ها لازم نیست زمان زیادی بگیرند،حتی چند دقیقه تمرین روزانه می تواند،شروع مناسبی باشد.
5. همه کارها را همزمان انجام ندهید.
وقتی فهرست کارها طولانی است،ذهن ممکن است دائما در خالت آماده باش بماند.کارها را اولویت بندی کنید و به جای تلاش برای انجام همه چیز با هم،هربار روی یک کار مشخص تمرکز کنید.
6. علت فشار را هم بررسی کنید.
گاهی مشکل فقط زیاد کار کردن نیست،حجم غیر منطقی کار،نداشتن کنترل روی وظایف،ساعات کاری نامناسب،یا محیط کاری ناسالم نیز می توانند فشار روانی را بیشتر کنند.بنابراین در مهارت های فردی،لازم است تا حد امکان عوامل فشارزا در محیط کار اصلاح شوند.
چه زمانی بهتر است از متخصص کمک بگیریم؟
اگر فشار روانی برای مدت طولانی ادامه پیدا کرده ،خواب و تمرکز را مختل کرده یا انجام فعالیت های روزمره و کاری را دشوار کرده است،بهتر است با روانشناس یا پزشک مشورت شود.کمک گرفتن به معنی ضعف نیست،گاهی ذهن هم مثل بدن به مراقبت تخصصی نیاز دارد.
